Ik ben al even terug van het avontuur in Toscane. Maar nu vind ik pas de tijd om het verhaal te delen.

 

Aankomst in Pisa

Vanuit Eindhoven nam ik een vlucht met Ryanair naar Pisa.  Daar was ik heel erg welkom in hotel Allessandro Della Spina. Ik had op voorhand al gevraagd of mijn fiets reistas daar kon blijven tot ik terug kwam. En dat was geen probleem. Dus na aankomst rustig mijn fiets opgebouwd, wat rusten en even de stad verkennen.

Toch keek de baas van het hotel verbaasd toen ik zei dat ik de dag erna naar Massa ging fietsen, om dan van daaruit van Massa naar Capalbio te fietsen met mijn hele hebben & houden. De dag nadien even langs de verplichte Toren van Pisa…. maar tussen de Chinezen en de Amerikaanse toeristen ging ik niet langer dan nodig blijven.

Tuscany Trail, bikepacking, adventure, Pisa, offroad

Fietsen naar Massa

Massa ligt maar zo’n 50km van Pisa, en het grootste deel kon ik langs de kust fietsen. Ideaal om alles nog eens te testen, en rustig de benen wat te laten warm draaien om te wennen aan de temperatuur. Uiteindelijk had ik voor mijn vertrek maar nauwelijks met mijn bepakking in België gereden. Door allerlei omstandigheden liep ik wat achter op schema vóór mijn vertrek.

Eens in Massa aangekomen, rustig ingecheckt bij de organisatie. En doordat er tot 600 mensen gingen meedoen, had ik op het laatste ogenblijk beslist om een klein hotelletje te nemen in Massa in plaats van te slapen in de sporthal tussen snurkende mede-fietsers. Ik wou toch zo optimaal mogelijk kunnen vertrekken aan dit eerste avontuur.

Op booking.com leek mijn hotelletje heel chic voor een klein prijsje, bijna té mooi om waar te zijn. Toen ik aankwam aan het adres waar volgens Google Earth het hotel moest zijn, was er niets te zien. Damn, was ik erin geluisd? Zal er hier iets voor van mijn kredietkaart afgaan zonder dat ik er iets voor krijg? Dat kan toch niet? Booking.com zal dat toch gecheckt hebben? Nog voor de race leken de eerste challenges zich voor te doen…

Maar een kort telefoontje later bleek dat ik nog even verder moest rijden. En daar was de ingang. Ik was de allereerste gast ooit van deze nieuwe bed&breakfast, waar ze nog wat onwennig waren. Alles was net gerenoveerd, en de volgende gasten kwamen pas de dag nadien. Als een koning werd ik bediend… maar ik heb niet veel nodig, dus zeker geen misbruik gemaakt van deze gastvrijheid.

’s Avonds nog even naar de rider’s meeting, en met mede-Limburger Tom Naomé even iets gaan eten, en wat bij babbelen over het onbekende dat ons te wachten stond. Voor ons beide was dit de eerste bikepacking race… spannend, maar uiteindelijk bleven we er wel rustig bij.

Vertrek uit Massa op dag 1

tuscany trail, bikepacking, adventure, gravel, strade bianche, offroad,

Stilte voor de storm, ik was er al om 7u30 en stilaan komen andere deelnemers aan. En daar staan ze dan… bijna 600 man.. en het vertrek wordt geschoten rond 8u. Ik vertrek ergens in het midden van het pak… en ik voel het instinctief ‘toch maar beter wat gaan opschuiven…. niet forceren, maar wel doorrijden’.

De eerste 25-30km waren behoorlijk vlak en grotendeels over verharde wegen. Nu eens in een wiel hangen, dan wat solo doorrijden, of ook voor een rood licht wachten net voor je een groepje kan inhalen. En dan begint het plots: de eerste lange klim, eerst over asfaltwegen, dan onverhard, daar begin ik al wat mindere klimmers voorbij te rijden. Sommige zie ik nooit meer terug, andere zie ik 48uur later aan de aankomst. En uiteindelijk volgen in de klim zo’n steile stukken waar je toch moet wandelen… met een fiets van in totaal +/- 25kg incl. bepakking voor niemand een lachertje. Maar er is geen ontkomen aan, je moet erdoor.

Uiteindelijk weet je dat er 2 lange beklimmingen zijn, en daar moet je over. Dan maar liever zo snel mogelijk vooraleer de zon pal op het zuiden staat en zijn volle warmte afgeeft. Eens boven krijg je wel de beloning van de mooie vergezichten.

tuscany trail, bikepacking, adventure, gravel, strade bianche, offroad,

En van daaruit is het dan afdalen, eerst richting Pistoia, dan Firenze… Toen was ik eigenlijk al alleen aan het fietsen, na zo’n 7 a 8u kwam ik nog nauwelijks andere riders tegen.

Mijn doel voor dag 1 was stiekem proberen om tot in San Gimignano te raken. Maar ik had geen idee of dit zou lukken. Zeker met de 35°C temperatuur die ik niet gewoon ben, komende van België waar ik de tijd daarvoor in 15°C had gefietst. Geen idee hoe ik dat zou overleven, want ik ben geen “warm-weer lover” om het zacht uit te drukken.

Verder was mijn strategie: op dag 1 zwaar beladen starten, geen stops voor eten want ik heb een voorraad bij, en enkel stoppen voor water bij te vullen, … en op dag 2 en 3 zien we wel hoe dat plan lukt want voor dag 2 had ik zeker geen voldoende voorraad bij.

Dan keek ik op de tracker app en zag ik dat ik toch rond plaats 10 – 20 zat… Dus als ik nu niet te vaak zou stoppen, steek ik iedereen voorbij die wel stopt om te bevoorraden/eten/slapen. Deze mannen voor mij reden echt sterk, maar het leek ook dat ze minder zwaar bepakt waren. Dus hoopte ik maar dat ze een andere strategie hadden.

tuscany trail, bikepacking, adventure, gravel, strade bianche, offroad,

Dat bleek ook helemaal zo, deze ruggen heb ik nooit meer terug gezien. Even verder zaten ze al op een terrasje te eten.

Van deze panorama’s heb ik op mn eentje kunnen ‘genieten’ :

uscany trail, bikepacking, adventure, gravel, strade bianche, offroad, uscany trail, bikepacking, adventure, gravel, strade bianche, offroad, uscany trail, bikepacking, adventure, gravel, strade bianche, offroad, uscany trail, bikepacking, adventure, gravel, strade bianche, offroad,

En dan de life saver: overal waar ik kon stoppen om water bij te vullen, heb ik dat gedaan. Want je weet nooit of er in het volgende dorp een fonteintje is, en of je dat zal vinden. En hoe lang het is tot de volgende fontein? Bij 35°C en meer toch beter op zeker spelen telkens je de fontein ergens ziet…

uscany trail, bikepacking, adventure, gravel, strade bianche, offroad,

Net voor San Gimignano – eindpunt dag 1

Tegen 22-23u zou ik in de buurt van San Gimignano raken volgens mijn berekening van “gemiddelde snelheid x uren minus afstand van start tot San G.”, nog niet halfweg qua kilometers. Maar wel bijna halfweg qua hoogtemeters. Heel trots op deze prestatie na dag 1 , zette ik mijn tentje op. En maakte ik me een klein avondmaaltje: water koken en bij zo’n gevriesdroogde voeding gieten. Je kan je niet inbeelden hoe goed dat op zo’n moment smaakt. En dan maar proberen wat te slapen… ook al hoor je dan stemmen van andere riders die dan nog langs het pad passeren. En weet je: morgen moet ik die proberen in te halen. Hopelijk stoppen die straks een beetje verder? En wanneer gaan zij opstaan?

Als je alleen op pad bent, gaan er veel gedachten door je hoofd, en praat je al eens tegen jezelf. Zeker als je beseft dat je goed bezig bent, en veel beter lijkt te doen dan in je stoutste dromen. Op dat moment wil je toch nog die top 10 plaats behouden… het zou jammer zijn om dan als 11de of 12de te eindigen omdat je het hebt “laten hangen”… Dus nu vlug slapen, en morgen weer verder.

Dag 2 – tot 40°C en doorzetten

Op dag 2 werd ik plots wakker rond 3u. De wekker had ik nochtans geprogrammeerd om tegen 4u op te staan. Maar ga ik nu wat ronddraaien en semi-slapen of toch maar opstaan en genieten van de relatieve koelte van de morgen om al wat kilometers te malen?

Voor optie 2 gekozen en vertrokken. In San Gimignano kom ik een groepje tegen dat net wakker wordt op een pleintje. Meer dan 24u later leer ik dat zij de volledige dag achter mij aan hebben gezeten, en uiteindelijk net na mij stranden in Capalbio…

De sterke mannen ver vooruit zal ik nooit inhalen, de leider Stefano Romualdi heeft zelfs niets geslapen. Mijn plaats +/- behouden werd mijn nieuwe doel.

Het werd tot 40°C die 2de dag, en constant alleen fietsen op en neer begon zijn tol te eisen. Maar niets forceren, geregeld kort stoppen om enkel water te vullen en snel enkele bananen of rijsttaartjes te kopen, dat was het plan. Nooit te lang stoppen was de strategie.

Het mooiste deel vond ik de trails van de Via Francigena, een pelgrimspad, en dan zeker het deel tot Siena. Dat leek voor mij het meeste op een flowtrail, echt mountainbiken. Maar verder waren de paden heel afwisselend, strade bianche, asfalt, offroad pad. Moeilijk om te kiezen welke fiets het beste past. Maar de Cutthroat was zeker een goeie optie, voor mij beter dan een gravel bike.

De pittoreske dorpjes en heuvels bleven elkaar opvolgen. En volgens mijn berekeningen kon ik het misschien halen om rond 1u ’s nachts aan te komen. Maar dat ging volledig afhangen van “het eiland”… geen idee hoe dat zou zijn.

De volgende 200km tot aan het eiland samengevat: gravel, op en neer, heuveltop dorpjes waar je naartoe klimt, nooit goed bollend, tegenwind, in het (schemer)donker langs grote banen met auto’s, en verlangend naar de finish. Maar voor we daar raken, mijn meest memorabel moment wat ik toch op foto kon nemen:

Terwijl ik bij 40°C, geen zuchtje wind, bergop aan het fietsen was, zag ik twee paarden samen naar een ezel kijken die precies op een heuveltje stond klaar om eraf te springen, daarachter de “hill top village” die ik straks nog moest beklimmen. Ik hoorde de paarden zeggen “jump donkey, jump donkey… show us how to do it, jump….”

tuscany trail, bikepacking, adventure, gravel, strade bianche, offroad,

Op dat moment voelde ik mij de ezel , met de Italiaanse race paarden die achter mij aan zaten. Maar ik zou er alles aan doen om hen voor te blijven…

Het eiland – Monte Argentario

Ik kwam rond 23u op dag 2, na zo’n 20uur rijden in de buurt van het laatste “obstakel”… het eiland. Waar ik enkel van wist dat je eraan moest beginnen met voldoende water voorraad, en dat het geen simpele brok was. Nog ettelijke hoogtemeters te beklimmen, maar zou het 2uur of 4uur duren? Geen idee.

In het donker was het al niet simpel om mijn weg te vinden naar de trails. Maar ik wou ook niet wachten tot de volgende dag, en dat dan in de warmte te moeten doen. Ondertussen was het beste eraf, en had ik mijn laatste koekje als nood-rantsoen nog in mn tas steken. Voor in uiterste nood, want daarna was alles op…

Toch maar doorzetten dacht ik. Als ik er ben, neem ik een douche en kan ik trots zijn op de geleverde arbeid. Nu en dan een stuk moeten wandelen doordat het belachelijk steil was. En dan maar hopen dat dit klimmetje het laatste was… nee, toch nog niet, er is er nog één. En volgens de gps is het nog een heel eind. Toch maar even rusten? Of doorgaan? Heel wat twijfels in die laatste uren…

Maar eens ik van het eiland af was, ging het als een trein…. een trage, vermoeide trein. Niet meer twijfelen of omkijken en gewoon de kilometers afwerken.

Rond 3u ’s nachts kwam ik aan, na 42 uur en 30 min… op de 6de plaats! Nooit verwacht maar zo trots! Geen bloemen, geen glorie, niemand te zien aan de aankomst, maar dat hoort ook zo… als je alleen bijna 48u hebt gereden, wil je daar ook graag even alleen van bekomen. Ik houd toch niet van de spotlights.

Innerlijke vreugde gecombineerd met pijn, blij met deze prestatie na een grote tegenslag zo’n 7 maand daarvoor. Nooit gedacht dat ik dit zou kunnen. Heel wat ervaringen rijker, en wetende dat mama heel erg trots op me zou zijn.

Onderweg had ik weinig contact met de mede riders. Maar na de aankomst, de volgende morgen na een korte nachtrust was het heel aangenaam om even wat te kunnen bijpraten in een mix van Engels/Italiaans met Luca en Max! Nice people, en leuk om hen nu te volgen via social media in hun volgende avonturen!

Dikke merci aan Evie om mij al die maanden ervoor te laten trainen, en voor/tijdens de race te steunen! Ook dankjewel aan alle familie en vrienden voor alle steun!

tuscany trail, bikepacking, adventure, gravel, strade bianche, offroad,

Nu op naar de volgende challenge… geen idee wat die zal geven, maar ik ben klaar om ze aan te gaan met open vizier. We shall see what the future brings…

Ciao.

tuscany trail, bikepacking, adventure, gravel, strade bianche, offroad,

meer info op www.tuscanytrail.it

 

2 Comments

Comments are closed.